مرد عابد بنى اسرائیلى به خاطر سال‏ها عبادتش،به آن حد از مقام قرب الهى‏رسیده بود كه بیماران با دعاى او سلامت‏خود را باز مى‏یافتند و به اصطلاح مستجاب‏الدعوة شده بود.
روزى،زن جوان زیبایى را كه بیمار بود،نزد او آوردند و به امید شفاء در عبادتگاه‏او گذاردند و رفتند.

شیطان به وسوسه آن عابد مشغول شد و آن قدر صحنه گناه را در نظرش زینت داد كه‏عنان اختیار را از كف او ربود،آن چنان كه گویا عابد كر و كور گشته و همه چیز را به‏دست فراموشى سپرده است.دیرى نپایید كه آن عابد دامان‏«عفت‏»خویش را به گناه‏بیالود.پس ارتكاب گناه به خاطر این كه احتمال داشت آن زن باردار شود و موجب رسوایى او گردد،باز شیطان و هواى نفس به او پیشنهاد كرد كه زن را به قتل رسانده و درگوشه‏اى از آن بیابان وسیع دفن كند.

هنگامى كه برادران دختر،به سراغ خواهر بیمار خویش آمدند و عابد اظهاربى‏اطلاعى كرد، آنان نسبت‏به عابد مشكوك گشته و به جستجو برخاستند و پس ازمدتى،سرانجام جسد خونین خواهر خویش را در گوشه بیابان از زیر خاك بیرون‏كشیدند.

این خبر در شهر پیچید و به گوش امیر رسید.او با گروه زیادى از مردم به سوى‏عبادتگاه آن عابد حركت كرد تا علت این قتل را بیابد.هنگامى كه جنایات آن عابدروشن شد،او را از عبادتگاهش فرو كشیدند تا بر دار بیاویزند.

در ادامه این حكایت آمده است:هنگامى كه عابد در كنار چوبه دار قرار گرفت،شیطان در نظرش مجسم شد و گفت:من بودم كه با وسوسه‏هاى خویش تو را به این روزانداختم،حال اگر آنچه را كه من مى‏گویم،اطاعت كنى،تو را نجات خواهم داد.

عابد گفت:چه كنم؟
شیطان گفت:تنها یك سجده براى من كافى است.

مرد عابد گفت:مى‏بینى كه طناب دار را بر گردن من افكنده‏اند و من در این حال توانایى‏سجده بر تو را ندارم.
شیطان گفت:اشاره‏اى هم كفایت مى‏كند.

مرد عابد  بیچاره نادان،پس از این كه با اشاره،سجده‏اى بر شیطان كرد،طناب دار گلویش‏را فشرد و او در دم جان سپرد.

آرى!شهوت پرستى باعث‏شد تا آن عابد،ابتدا به زنا آلوده شود و سپس قتل نفس‏انجام دهد و بعد دروغ بگوید و سرانجام مشرك گردد و بدین ترتیب محصول سال‏هاعبادت او بر باد رفته و نزد خاص و عام رسوا شود.

همه رنج جهان از شهوت آید كه آدم زان برون از جنت آید